Tourflits... t... t... tourflits

We zitten weer middenin de Tour de France en dus was er weer de mogelijkheid om met eigen ogen een etappe te volgen. Het dichtst bij huis is op 26 juli de tijdrit van Cérilly naar St. Amand-Montrond. Deze staat al in de agenda en zal ik zeker met een bezoek vereren. Dit jaar komt de Tour echter vaker in de buurt, zoals afgelopen woensdag en donderdag. Samen met Albert Raven en Sven Olav en Bram kozen we voor de halve bergetappe op donderdag, met finish op Super-Besse.

Het mooiste was om nartuurlijk op de slotklim te staan, maar daar is het natuurlijk ook poepiedruk. En omdat we 's morgens vroeg weg moesten (er moest ruim 200 km overbrugd worden en omstreeks 12.00 zou de weg afgesloten worden) zou het een lange zit worden alvorens de tourkaravaan en de renners voorbij zouden komen. We moesten dus wel een comfortabel plekkie hebben, vlakbij de auto, waar we lekker konden barbecuen en relaxed konden zitten. Er werd aldus besloten om naar de voorlaatste berg te gaan, de Col de Croix-Morand. We kwamen terecht op zo'n vier kilometer onder de top, met de auto vijf meter achter ons en een ruime zitplek.

Om 11.00 uur waren we ter plekke en toen was het nog drieënhalf uur wachten tot de reclamekaravaan voorbij kwam. Barbecuen is dan geen verkeerde bezigheid om de tijd te doden en gezeten in een heerlijk zonnetje hadden we niets te klagen. Voor de jongens duurde het natuurlijk wel lang, maar ze gedroegen zich toch voorbeeldig. Bram werd alleen gestoord door een (in zijn ogen) krijsende baby vlakbij ons, maar nadat onomwonden had duidelijk gemaakt hier last van te hebben, is hij maar iets verderop gaan zitten.

Om twintig over twee werd het wachten voor de jongens beloond en kwam de karavaan langs. Vorig jaar leverde dit twee Skoda-petjes, vijf bolletjespetjes en ontelbare kleine hebbedingetjes op, maar de 'spullengooiers' waren gisteren niet in hun beste vorm. De auto's hadden het gas er ook meer op dan vorig jaar, waardoor veel spullen bij ons langs waaiden en bij de buren terecht kwamen. Toch was Sven Olav zo gelukkig om een wielershirt van Bouygues Telecom te bemachtigen, dus was de oogst toch zeker niet slecht.

Iets voor half vijf kwamen de eerste renners langs. Er waren op dat moment nog twee koplopers: Sylvain Chavanel en Freddy Bichot. Benait Vaugrenard had het tweetal moeten laten gaan en passeerde een half minuutje later. Even later kwam er een juist uit het peloton ontsnapte renner en weer iets later het peloton, met op kop de mannen van Caisse d'Epargne. Achteraan het peloton kregen de niet klimmers het moeilijk. Er onstonden aan de staart van het peloton al enkele groepjes renners die niet meer konden volgen. Vervolgens kwam er weer de bekende bonte stoet aan auto's en motoren voorbij, waarbij het Albert lukte om de tweede ploegleider van de Rabo's, Erik Dekker, keurig op de plaat vast te leggen.

Recht voor ons hielden, tussen de karavaan en de koers in, drie auto's van de NOS overigens nog enkele minuten stil. Albert ontdekte de Secretaris-Generaal van de NAVO, Jaap de Hoop Scheffer en ik ontdekte iemand met een bolletjestrui met achterop de tekst avondetappe. Ik kende deze meneer niet, maar ik ging er vanuit dat hij 's avonds met De Hoop Scheffer te gast zou zijn in de Avondetappe. Dat klopte inderdaad, maar de bolletjesman kwam niet in beeld. Het bleek één van de twee constante bewakers die Jaap overal en altijd bij zich heeft. Dussss.....

Het was weer een hele belevenis en we hebben ons alle vier dan ook weer prima vermaakt.

Autocross

De jongens hadden zondag weer een topdag! Een bezoek aan een motorcross of autocross is voor Sven Olav en Bram het grootste feest dat er bestaat. En zondag was het weer zover. Zo'n tien kilometer voorbij Magny-Cours was er een autocross in Langeron.

Het deelnemersveld was niet bijster groot en wij waren zo'n beetje de enige toeschouwers die niet tot de familie, vrienden of crew van de rijders behoorden, maar dat mocht de pret niet drukken. Met de paraplu aan de stoel vastgeplakt en een koel biertje en colaatje was het voor papa en mama en prima vol te houden. En de jongens hadden weer een topdag!

Camping 'ge-upgrade' de zomer in

De afgelopen periode hebben we in één van onze schuurtjes een tweede WC voor de camping gerealiseerd. Tevens hebben we 14 ton roze grind besteld. Dit in het kader van mooi roze is niet lelijk...

Vanmiddag werd het grind geleverd en samen met Bram ben ik meteen begonnen met krooien. Het vervallen betonterras bij de receptie had ik gisteren verwijderd en daar hebben we als eerste een mooi nieuw laagje grind neergelegd. Meteen even de picknicktafel er neergezet, waardoor we weer een mooi fris terrasje hebben.

De nieuwe WC hebben we overigens voorzien van een mooie rode vloer. Dit alles natuurlijk in het kader van... juist, u snapt hem al!

Weps

De heg bovenlangs de camping moest nodig even genkipt worden. En wat moet, dat moet, dus dit maar even gedaan. In de heg zitten nogal wat stiekeltakken die me af en toe dwars zaten. Bij het laatste stukje dacht ik zelfs dat er een stiekeltak in mijn mond zat, maar tegelijkertijd hoorde ik iets zoemen in mijn mond en vloog er iets naar buiten. Ik bleek de heggenschaar door een wespennest gehaald te hebben en één van de bewoners was daar niet blij mee. Gevolg een dikke lip. Gelukkig was deze 's avonds weer flink afgenomen en de volgende dag weer helemaal verdwenen.

Er is er één jarig

Bram vierde zaterdag alweer zijn vijfde verjaardag. Net als vorig jaar hebben we deze gevierd in pretpark Le Pal, samen, met Bart, Magda en Andrea. Het was wederom mooi weer in Le Pal en dus een zeer geslaagde dag.

's Avonds mochten de jongens opblijven om samen met ons en de Formule 1-gasten in de chalets voetballen te kijken. Ook dit was erg gezellig, maar helaas zonder het gewenste resultaat.

Al met al een lange dag voor de jongens, die desondanks zondag zoals gewoonlijk alweer vroeg uit de veren waren.

Oranje brengt Frankrijk in mineur...

De klap is hard aangekomen in Frankrijk. Na vriendschappelijk verlies tegen Polen in 1982 (4-0) heeft Frankrijk nooit meer met deze cijfers verloren. Waar Frankrijk zonder ziel en teamgeest probeerde terug in de wedstrijd te komen gooide Oranje met lef en vol overtuiging de deur keihard dicht, was de strekking van het bijbehorende artikel op de sportkatern. Nou, dat hebben ze goed gezien, die Fransen...

Oranje-koorts in Frankrijk

Ook in Frankrijk zijn er hier en daar (vooral hier) wat mensen die een beetje last krijgen van de Oranje-koorts. Zeker als er oma's in Nederland zijn die van alles opsturen. Sven Olav en Bram werden vandaag verrast met twee mooie oranje schirts en twee leeuwen. De shirts moesten direct aan en de leeuwen moesten meteen geloven aan een potje tafelvoetbal.

Rommelmarkt

We hebben al heel wat aanhangers vol rommel en overbodige spullen naar de stort gebracht. Maar nog steeds puilden de schuurtjes uit en hadden we nog van alles over. Onlangs dus nog maar eens een grote schoonmaak gehouden, wat opnieuw twee volle aanhangers voor de stort opleverde. En nog een volle aanhanger voor de rommelmarkt. En dus heeft Yvonne een dag besteed op de jaarlijkse rommelmarkt in La Machine.

De dag begon goed, maar 's middags was de kooplust van de marktgangers voorbij. En omdat we niet van plan waren om de overgebleven spullen weer ergens in een schuurtje te zetten is er nog weer een flinke hoeveelheid naar de stort gegaan.

Maar... we kunnen nu wel weer in de schuurtjes lopen.!

Le debut de Cruuff

Eindelijk was het dan zover. Sven Olav had woensdagmiddag zijn eerste voetbaltraining. Om acht uur had hij zijn voetbalkledij al aan, dus we hoefden niet bang te zijn dat we 's middags te laat zouden zijn.

De trainers vonden de naam Sven Olav maar moeilijk en dus werd hij meteen omgedoopt tot Cruuff. Het ging meteen leuk, al was het natuurlijk wel even wennen. De spelregels en het idee van het spelletje moeten nog een beetje tot Sven Olav doordringen, maar de trainers waren al vol lof. Ze vroegen nog een paar keer of dit echt zijn eerste training was.

Een beetje laat, maar ...

Met opa Buurman & Buurman kijken

Voetballen met Klaas

Toeschouwers bij het voetballen

Het is inmiddels alweer tweeënhalve week geleden dat pa en ma Lammers weer bij ons bezoek waren. Dit keer in het gezelschap van Klaas en Roelie van Veen. Op vrijdagmiddag 4 april kwam het gezelschap rond vijf uur aan en op maandagochtend werd om tien uur de terugreis aanvaard.


Het was een erg gezellig weekend en dolle pret voor de jongens natuurlijk. Opa en oma weer eens zien, lekker voetballen met Klaas en van Roelie heeft Sven Olav een echte goocheltruc geleerd, die menig bezoeker hier nog versteld zal doen staan.


Inmiddels zijn we alweer een tijdje verder en zijn we in afwachting van de volgende Tynaarloërs; Tony en Riena. Zal ongetwijfeld ook wel weer gezellig worden en bovendien wordt er komende week nog een andere graag geziene gast verwacht: de zon.


Rest mij om Klaas en Roelie nog eens heel erg te bedanken voor hun geweldige initiatief en het gezellige weekend!!!

Klaar voor de aftrap

Binnen twee weken zal Sven Olav zijn debuut maken bij de 'debutants' van UFC La Machine. Hij zal dit seizoen nog enkele keren meetrainen en na de zomer gaat het echte werk beginnen met wedstrijden op de zaterdag. Om mee te trainen moest deze veelbelovende linkspoot alvast voetbalschoenen, scheenbeschermers en voetbalsokken hebben. En dus vandaag maar even naar de sportzaak geweest om dit te regelen. Wie zijn vader kent weet dat dit geen man was voor witte voetbalschoenen, maar ja, het is een andere tijd en ik was dan ook het tegenovergestelde van een creatieve linkspoot. Het zij dus zo...

Bij de sportzaak vonden we ook nog een bal, een voetbalbroekje en twee 'instant' minidoeltjes. Het trainen thuis kan nu dus ook serieuze vormen aannemen. Beide jongens wilden dit vanmiddag bij thuiskomst eigenlijk direct al doen in de stromende regen, op een kletsnatte ondergrond, maar bij nader inzien werd dit toch maar uitgesteld tot zonniger tijden.

Dit verhaaltje draag ik op aan alle voetballiefhebbers met dochters...

Pasen 2008

De paashaas had de eieren goed verpakt dit jaar.

Ook in de Bourgogne roert maart zijn staart. Na twee mooie maanden aan het begin van 2008 is het in maart helemaal mis! Misschien wel de slechtste maand die we meemaken in tweeënhalf jaar Frankrijk. Ook voor Pasen had het weerbericht niet veel goeds in petto: sneeuw, regen en veel wind. Zoals vaker in Thianges viel dat uiteindelijk dan nog wel weer mee. Zaterdag en zondag waren overwegend zonnig, maar wel aan de frisse kant. Vanochtend werd ons om half zeven door de jongens medegedeeld dat het nu dan echt gesneeuwd had. Een mooi winterdeken van zo'n vijf centimeter bij het begin van de lente...

Tot zover het weerbericht. Oant moarn!

Wat hebben we dan allemaal gedaan met Pasen? Tsja...eieren verven, eieren zoeken, sjoelen (i.p.v. neuties schieten) en natuurlijk in de sneeuw spelen. Dat laatste was echter van korte duur, omdat de sneeuw als sneeuw voor de zon verdween. Weten we ook weer waar dat gezegde vandaan komt...

Dan is er ook nog de hond Luca. Wat doet die zoal met Pasen? Die heeft zich na mijn enthousiaste verhalen over het nieuwe Nederlandse wielertalent Robert Gesink laten ombouwen tot klimgeit... Met succes, mogen we wel zeggen.

Tot zover Pasen 2008 in Thianges. Binnenkort meer nieuws vanuit dit theater!

Houthakkers in de dop

De jongens hebben momenteel vakantie en willen graag papa een beetje meehelpen. Zo leek Sven Olav het wel interessant om aanmaakhoutjes te hakken en dat ging hem gelijk al redelijk af. Ook Bram wilde het later even proberen en ook hij wist de houtjes in tweeën te krijgen.

Een mooie zondag in februari

Het jaar 2008 heeft tot nu al heel wat zonuren gebracht. We genieten daar lekker van. Voor de jongens is het nu extra plesant, omdat ze momenteel vakantie hebben. Lekker op de fiets rond het huis crossen, lekker voetballen of lekker knikkeren. En tussendoor even met papa en mama wat drinken onder het genot van een heerlijk winterzonnetje. We houden het wel vol zo!

Et prêt est fromáge...

Nou, dat was me het klusje wel! Goeiedag zeg. Wat heb ik staan balen in dat rottige rotgat! Zoals op deze weblog enkele weken geleden te lezen was, was het zeil aan één kant naar beneden gezakt, nadat de grond daar een stuk was weggeslagen. Daarvoor had ik al niet veel zeil over om aan de bovenzijde vast te maken en nu het gat door de weggeslagen kant nog weer breder was geworden had ik zo bedacht dat ik de wal dan maar wat lager moest maken. Anders zou het zeil wellicht niet meer passen. Met de ter plekke aanwezige kleigrond en het puin voorin de tuin kon dit nog weleens een flinke klus worden, maar dit viel me honderd procent mee. Het was aldus een dikke meevaller!

Maar... toen moest het zeil nog weer omhoog gehesen worden. Ik kwam er toen achter dat het weggezakte deel dubbel was gevouwen (degene die dat gedaan heeft...)en voorzien was van een kleine meter blubber. En in de hoek moest ik bijna tot Australië graven (hoi Ben) om de punt van het zeil weer tevoorschijn te krijgen. Daar kwamen dan nog de ongemakken bij dat alle blubsie aan de schop bleef plakken en dat ik zo af en toe zelf helemaal vastzat in de blubber. Het was al met al en ongelofeloos gepruts en ik moest mezelf zo nu en dan flink oppeppen om de moed er in te houden. Om met Jochem Myer te spreken beleefde ik daar onderin dat gat enkele flinke hachee-momenten.

Maar... er kwam uiteindelijk een moment dat ik het zeil weer helemaal vrij had. Inmiddels had ik ook al een keer op mijn rug in het water gelegen en de knokkels op mijn vingers lagen helemaal open door het schurende effect van de modder op het zeil. Dat droeg er echter allemaal wel toe bij dat, toen het moment eenmaal daar was dat het zeil weer op de wal lag, ik een onvoorstelbaar intens yeehah-moment beleefde. Tsjonge wat was ik blij dat dat domme gat weer klaar was.

Vervolgens heb ik het deze keer direct helemaal vol laten lopen met water, zodat de kans dat er nog eens een walletje instort nu flink geminimaliseerd is. Vooral ook omdat met het zand van de ingestorte zijde nu een mooi schuin talud is gemaakt.

Dussss... klaar is Kees. Bbbbrrrrrrbbbrrrrrbbbrrrr!!!!!!!